مارگارت تاچر، نخستین نخست وزیر زنِ انگلیس، درگذشت

در این روز از سال 2013 ، مارگارت تاچر ، نخست وزیر زنِ انگلیس ، در سن 87 سالگی بر اثر سکته مغزی در لندن درگذشت. تاچر از سال 1979 تا 1990 در پستِ نخست وزیری خدمت کرد و بدین ترتیب رکورد طولانی ترین زمان تَصَدی این پست را در بریتانیا در قرن بیستم به خود اختصاص داد. او قدرت اتحادیه های کارگری انگلیس را مهار کرد ، صنایع دولتی را خصوصی کرد ، ملت خود را در راه پیروزی در جنگ فالکلندز رهبری کرد و به عنوان متحد نزدیک رونالد ریگان رئیس جمهور ایالات متحده نقش مهمی در خاتمه جنگ سرد ایفا کرد. این شخصیت دو قطبی، ملقب به بانوی آهنین ، بخاطر پشتیبانی و تایید بازار های آزاد و داشتن سیاست های محافظه کارانه که موجبِ احیای اقتصاد انگلیس شد مورد تحسین مردم قرار گرفت و محبوبیت زیادی بدست آورد. و در مقابل منتقدان معتقد بودند که این ابتکار عمل ها به طبقه های پایین مردم آسیب می رساند.

مارگارت هیلدا رابرتز در 23 اکتبر سال 1925 در گرانتهام ، شهری در شمال شرقی انگلیس به دنیا آمد. خانواده یِ وی در آپارتمانی در طبقه یِ بالای فروشگاه مواد غذایی متعلق به پدرش، که یک سیاستمدار محلی هم بود ، زندگی می کردند. نخست وزیر آینده یِ انگلیس، پس از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه آکسفورد در سال 1947 ، به عنوان یک شیمیدان به تحقیق پرداخت. در اوایل دهه 50 ، او دو بار نامزد حزب محافظه کار در مجلس شد. مارگارت پس از ازدواج با دنیس تاچر (1915-2003) تاجر خوش اخلاق ، در سال 1951، به تحصیل در رشته حقوق پرداخت و در سال 1953 یک دوقلو به دنیا آورد. در همان سال ، وی به مقام وکیل مدافعی دست یافت.

در سال 1959 ، تاچر از ناحیه فینچلی در شمال لندن به مجلس عوام راه یافت. او ازمیان صفوف حزب خود رشدکرده و بالا آمد، و هنگامی که محافظه کاران، بواسطه قدرت و نفوذِ ادوارد هیت نخست وزیر پیشین انگلیس و رئیس حزب محافظه کار، در سال 1970 به قدرت رسیدند، وی به عنوان وزیر آموزش و پرورش معرفی شد. پس از اینکه تاچر در این مقام اقدام به قطع برنامه های شیر رایگان برای دانش آموزان مدارس کرد، مخالفانِ حزب کارگر به او لقبِ "تاچر شکارچی شیر" مورد را دادند. در سال 1975 ، با بازگشت مجدد قدرت به حزب کارگر، تاچر در میان تعجب همگان ، هیت را شکست داد و رئیس حزب خود شد، و بدین ترتیب اولین زنی بود که به عنوان رهبر حزب مخالف در مجلس عوام کار کرد.

در سال 1979 ، با توجه به ضعف اقتصادی انگلیس و اعتصابات اتحادیه های کارگری ، محافظه کاران به قدرت بازگشتند و تاچر به عنوان نخست وزیر انتخاب شد. دولت وی مالیات بر درآمد را کاهش داد ودر مقابل مالیات بر کالاها و خدمات را افزایش داد ، یارانه های دولت به مشاغل را کاهش داد یا از بین برد و سایر اقدامات ریاضت اقتصادی را نیز اجرا کرد. بیکاری افزایش یافت و اعتبار تاچر کاهش یافت. سپس ، پس از حمله آرژانتین در آوریل 1982به جزایر فالکلند که تحت حکمرانی انگلیس بود ، وی نیروهایی را به آنجا فرستاد و تا ماه ژوئن جزایر فالکلند بازپس گرفته شدند. این پیروزی به تاچر کمک کرد تا مجدداً در سال 1983 به عنوان نخست وزیر انتخاب شود.

در دوره دوم نخست وزیری ، دولت تاچر اعتصابِ تلخ و یک ساله معدنچیان را در هم شکست و قانونی را برای محدود کردن حقوق اتحادیه های کارگری ، تصویب کرد. او همچنین، تعداد زیادی از شرکت های دولتی را خصوصی سازی کرد ، انبوه سازیهای دولتی را متوقف و خانه های ساخته شده دولتی را به فروش رساند و بسیاری از قوانین دولتی دست و پا گیر را از صنعت مالی حذف کرد. در سال 1984 ، تاچر از یک سوء قصد انجام شده توسط ارتش جمهوری خواه ایرلند در کنفرانس حزب محافظه کار در برایتون انگلیس جان سالم به در برد. این انفجار باعث کشته شدن پنج نفر و زخمی شدن بیش از 30 نفر دیگر شد.

در زمینه روابط خارجی ، تاچر ، که ضدِ کمونیسم بود، رابطه نزدیکی با رونالد ریگان برقرار کرد ، که از سال 1981 تا 1989 در کاخ سفید مشغول به خدمت بود. تاچر چندین دیدگاه محافظه کارانه را با ریگان در میان گذاشت. با این وجود او تدریجا روابط خود را با میخائیل گورباچف ، که از سال 1985 تا 1991 رهبری اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده داشت ، گسترش داد. تاچر معروف است به اینکه بعد از ملاقات با گورباچُف به او گفت: "من آقای گورباچف را دوست دارم. ما می توانیم با هم تجارت کنیم. "و رهبری وی نقش مهمی در کمک به پایان دادن به تنش های ناشی از جنگ سرد بین آمریکا و شوروی، ایفا کرد. در سایر موضوعات سیاست خارجی ، تاچر نظرات بحث برانگیزی داشت و در ابتدا علیه تلاش های بین المللی برای اعمال تحریم های اقتصادی علیه آپارتاید آفریقای جنوبی صحبت کرد و اظهار داشت که چنین تحریم هایی نتیجه ای در بر نخواهد داشت.

پس از انتخاب شدن بی سابقه او بعنوان نخست وزیر برای دورِ سوم در سال 1987 ، تاچر سرسخت در پی مخالفت خود با ادغام بیشتر اقتصادی بین انگلیس و سایر کشورهای اروپایی و معرفی یک سیستم مالیاتی بسیار غیر عادی و مبتنی بر رای گیری و نظر سنجی، مورد اعتراض و مخالفت بسیاری از هم حزبی ها قرار گرفت.در نوامبر 1990 ، تحت فشارِ هم حزبی هایش ،مجبور به استعغا از پستِ نخست وزیری شد و جان میجر جانشین وی شد. تاچر هنگامی که خیابان داونینگ 10 را ترک کرد ، تنها نخست وزیر در 150 سال گذشته بود که توانسته بود چنین زمان طولانی در این سِمَت خدمت کند.

وی در سال 1992مجلس عوام را ترک کرد و تحت عنوان بارونِس تاچر از كستوین به مجلس لردها رفت. او شروع به نوشتن خاطرات خود کرد و به مسافرت به اقصی نقاط جهان و سخنرانی پرداخت. در پی چند سکته یِ خفیف در اوایل دهه 2000 ، تاچر تا حد زیادی از دید عمومی غایب شد. مریل استریپ به خاطر عکاسی از نخست وزیر سابق انگلیس جهت استفاده در بیوگرافی "بانوی آهنین" در سال 2011 ، جایزه یِ اسکار را به دست آورد که این رویداد انتقاد برخی از سیاستمداران محافظه کار را به دلیل به تصویر کشیده شدن ناتوانی تاچر و زوال عقل او در سالهای آخر عمرش، به وجود آورد. پس از درگذشت تاچر در آوریل 2013 ، بیش از 2000 مهمان از سراسر جهان در مراسم خاکسپاری وی در کلیسای جامع سنت پاول لندن که مراسم خاکسپاری نخست وزیر وینستون چرچیل در سال 1965 هم در همین مکان برگزار شده بود. شرکت کردند.